venres, 24 de setembro de 2010
III ENCONTROS BIBLIOTECAS ESCOLARES
venres, 17 de setembro de 2010
BENVIDOS/AS A ESTA NOVA VIAXE DE CONTO
No Bibliocastelo A Pedra comezamos unha nova andaina polo camiño dos libros.
sábado, 19 de xuño de 2010
O NOSO ADEUS A JOSÉ SARAMAGO
O primeiro Premio Nobel de Literatura en lingua portuguesa (1998) José Saramago faleceu o venres 18 de xuño aos 87 anos en Tías, a localidade da illa canaria de Lanzarote, na que residía dende 1993.
Nacido en Azinhaga, unha aldea de Ribatejo (Portugal) o 16 de novembro de 1922, tiña o corazón dividido polas dúas culturas, a española e a portuguesa. Será incinerado no cemiterio lisboeta de Alto de Sao Joao e as súas cinzas repartiranse entre o seu pobo natal Azinhaga e Lanzarote, xunto a un olivo do xardín da súa casa.
As súas obras están cheas de humanidade e de preocupaciones propias, destacando a conciencia moral do escritor, sempre ao lado das víctimas.
Creador de universos literarios soubo combinar moitas facetas así escribiu poesía, relatos, novelas, crónicas, teatro...
"Yo no escribo por amor, sino por desasosiego; escribo porque no me gusta el mundo donde estoy viviendo" (2003)
Saramago acudía a Galicia siempre que podía e faciao coa satisfación que se sinte cando un está comodo e familiar. Mantivo unha gran amizade con Carlos Casares e con Torrente Ballester, o que ratifica esta idea de que a Saramago lle interesaban os bos escritores desta terra galega.
Neste cortometraxe galego basado no seu relato infantil "A maior flor do mundo" pódese escoitar a súa voz.
Rematamos cunha frase súa "Nuestra única defensa contra la muerte es el amor" (José Saramago, 2005)
venres, 18 de xuño de 2010
CADERNO DE BITÁCORA PARA FAMILIAS LECTORAS.
Preme na imaxe para que aumente de tamaño.
domingo, 13 de xuño de 2010
PREMIADOS/AS NO CONCURSO " DEBUXANDO A PAPIRUS"
PAPIRUS NA TELEVISIÓN!!!
Colexio A Pedra de Bueu from VIA TV on Vimeo.
sábado, 12 de xuño de 2010
venres, 11 de xuño de 2010
PAPIRUS NO CORPUS DE BUEU
Nestas fotos podedes observar o proceso de elaboración. Canto traballo!!! Pero o resultado final paga a pena.
Noraboa!!! Que preciosidade de alfombra!!!
Moitas grazas a todos e todas, rapaces, rapazas e maiores, no nome de Papirus.
MULTICULTURALIDADE EN PRIMEIRA PERSOA
Álex, como lle gusta ser chamado, é un inmigrante alemán afincado na nosa terra, concretamente na cidade de Vigo. Leva vivindo connosco uns seis anos e durante este tempo foi quen de aprender tanto o castelán coma o galego; de feito, fomos testemuña do empeño que puxo en saudarnos empregando o galego, esforzo que agradecemos cun sonoro aplauso.
Álex naceu na rexión bávara de Alemaña, aínda que o seu espírito inquedo levouno a vivir en diferentes lugares da xeografía europea. Nas súas andainas polo mundo fixo amizade cun rapaz de Vigo, e foi este “insignificante” detalle o que derivou nun enorme cambio na vida do alemán. O vigués convidou a Álex a pasar uns días de vacacións na Cidade Olívica, ofrecemento que este aceptou gustosamente.
Xa neste primeiro contacto coa nosa terra, Álex sentiuse fascinado coa paisaxe, xentes e cultura galegas. Levou unha moi grande sorpresa cando comprobou que temos un idioma propio, xa que de igual xeito acontece na súa terra natal: en Baviera tamén contan cunha lingua propia da que se senten moi orgullosos.
Froito desta fascinación foron as numerosas visitas posteriores que o bávaro fixo a Galicia; ata que un día el mesmo formulouse a seguinte cuestión: “Gustaríache vivir en Galicia?”, a resposta non se fixo esperar: “Si, gustaríame.” E así aconteceu, cargou unha furgoneta coa súa roupa, algúns mobles e as súas “cousas” e cruzou parte de Europa para se converter nun galego de adopción.
A través das nosas preguntas, que contestou cunha grande amabilidade, fomos conscientes das diferenzas culturais que existen entre os nosos países: distinto xeito de festexar o Nadal; distinto funcionamento do sistema educativo; distinta forma de concibir a reciclaxe...
Álex gusta moito da nosa terra, agora tamén súa; aínda así, non deixa de sentir morriña pola súa Baviera natal.
domingo, 30 de maio de 2010
VIAXANDO POR TERRAS ARAGONESAS

Preme na foto se queres saber máis cousas de Fraga.
Os diplomas foron entregados por Eva Almunia secretaria de Estado de Educación e Formación Profesional a un total de 27 colexios e institutos de toda España nun acto solemne que se celebrou no Palau Montcada de Fraga, sede da biblioteca pública municipal da capital fragatina, e no que estivo acompañada pola conselleira de Educación do Goberno de Aragón, María Victoria Broto.

Preme nas fotos e segue os enlaces.
Durante a nosa estancia neste municipio aragonés visitamos a biblioteca do colexio público Miguel Servet que recibiu este premio no ano 2006. A persoa responsable da biblioteca amosounos o seu traballo e as múltiples actividades que levan a cabo para acercar os libros ao alumnado.
Iniciou o acto o alumnado poético do IES Bajo Cinca cun menu de poesías recitadas e durante o evento puidemos escoitar a maxistral intervención do vicepresidente da Fundación Germán Sánchez Ruipérez, Don Antonio Basanta Reyes que rematou con tres palabras esenciais para o noso traballo nas bibliotecas "Equipo, equipo... equipo"
Para rematar o evento un grupo de nais do CEIP Miguel Servet que organiza ao longo do curso contacontos para representar no centro, puxeron en escena o conto A que sabe a lúa?
Segue a noticia no Faro de Vigo.
sábado, 29 de maio de 2010
II CONCURSO DE LITERATURA MARIÑEIRA BUEUINFORMA 2009-2010
O venres 28 de maio entregáronse os premios na Confraría de Pescadores e ata alí se desprazaron todos e todas as premiados/as.
Do noso cole resultaron gañadores:
Os nenos e nenas de 2ºA que presentaron un conto con audio feito en común por toda a clase e contado por eles mesmos titulado Matilda recibiron o Premio ao traballo máis valorado de Infantíl/1º ciclo primaria:
Os Premios na categoría do segundo ciclo foron para unha nena e un neno da clase de 4º A :
1º Premio: Lara LLorente Vidal co poema titulado:
"NO FONDO DO MAR"
No fondo do mar
vivía unha lura
á que lle gustaba soñar
e viaxaba sen parar.
No fondo do mar
había un polbiño
que era ben bonitiño
e sempre estaba en camiño.
No fondo do mar
vivía unha robaliza
que viaxaba a Ibiza
con moita preguiza.
No fondo do mar
había un caranguexo
que rompía as rochas co seu peso
porque sempre ía moi teso.
No fondo do mar
había un rodaballo
que tiña un bo traballo
e era listo coma un allo.
No fondo do mar
había unha sardiña
moi pequerrechiña
e que tiña unha espiña.
No fondo do mar
había un linguado
un pouco descarado
que sempre ía armado.
No fondo do mar
vivía unha raia
que levaba unha saia
e pasaba o día na praia.
2ºPremio: Daniel Fariña Muinelo co conto titulado:
UNHA HISTORIA DE POLISÓNS
Esta historia puido ter ocorrido ou non, nun buque mercante con bandeira española e tripulación mercante, alá polo anos oitenta.
Este barco tiña unha misión aparentemente sinxela; transportar unha carga dende Angola a Siria. Nada lles faría pensar o que máis tarde ocorrería.
Non era un mar perigoso, pero aínda así todas as precaucións serían poucas. Repartiron e amarraron ben a carga nas bodegas pois xa sabían as consecuencias que pode supoñer un corremento de carga., bidóns e palletes sen control correndo de proa a popa e de babor a estribor, poñendo en perigo a estabilidade da embarcación e das súas propias vidas. Isto é algo que se te ocorre unha vez na vida non es quen de esquecer xamais.
Pero esta non é a nosa historia. Ese día tras colocar a carga a carga , levaron áncoras rumbo Siria cunha escala en Marrocos e outra en Tunisia. Aínda que fosen mariñeiros experimentados, non podían evitar sentir unha certa emoción cando soaba a bucina que ordenaba a manobra de saír. Iso sempre lles lembraba que alá, dentro dos seus corazóns amaban o mar.
Ao día seguinte, o contramestre do barco baixou as bodegas ben cedo para asegurarse que todo estaba no seu lugar. Sentiu uns ruído e ao abrir a porta do susto a mandíbula lle chegou ao chan e os ollos lle saíron das órbitas. Era un auténtico lobo de mar, tiña cincuenta e cinco anos e dende os quince estaba navegando pero nunca na súa vida vira algo semellante. Tres persoas lle miraban asustadas, encollidas nunha esquina da bodega. Eran negras como o carbón. O contramestre saíu correndo e gritando:
Capitán, capitán, polisóns, polisóns! Na bodega, na bodega!
Pronto a cuberta encheuse de xente e o ruído envolveuno todo. O capitán tivo que impoñer a súa autoridade e dixo:
Silenciooo! Escoitemos ao contramestre!
Tras oír a historia, capitán, oficiais e xefe de máquinas reuníronse para decidir que farían. Cederíanlle un camarote e ao chegar a Marrocos falarían coas autoridades para que os deportaran ao seu país. Pero o primeiro era darlles de comer. Foron buscalos ás bodegas, estaban moi asustados, tanto os polisóns coma a tripulación. Todos xuntos, subiron ao comedor. Os pobres estaban famentos.
Coas barrigas cheas empezaron a falar. Os seus nomes eran Walkindro, Wanolito e Joshua. Eran mozos angolanos, tan pobres que a súa única ambición era chegar a España para traballa e escapar da miseria. Que desgusto se levaron cando se decataron que ese buque coa súa flamante bandeira española ía rumbo Siria! As lágrimas invadiron as súas negras faces. Ao capitán deulle tanta pena que non foi quen de contarlle a súa intención de entregalos ás autoridades marroquís.
A viaxe foi tranquila e os polisóns foron integrándose. Divertíanse cos mariñeiros e insistían en cooperar nas labores do barco. Ao capitán cada vez se lle facía máis difícil levar a cabo a súa decisión de entregalos. Lle parecían boas persoas, traballadoras e ledos e con dereito a ter unha vida mellor, pero sabía que non entregalos era delito e poría en perigo a súa carreira e a de toda a tripulación. Estaba obrigado a entregalos.
Cando estaban a punto de chegar a tripulación pediulle ao capitán que non os entregase, pois xa os consideraban os seus compañeiros. Algún propuxo que os enrolasen, pero o capitán xa tiña a decisión tomada.
Atracar en Marrocos foi fácil. Os tres polisóns estaban escondidos nos seus camarotes e o capitán gardou a chave para que ninguén cometese ningunha imprudencia.
Non lle importou quedar de malo. Dixo que ía ao consulado, cando en realidade deu un paseo por Agadir. Non ía entregalos, pero tampouco comprometería a súa tripulación.
Volveu contando, aparentemente enfadado, que o consulado non quería facerse cargo. Saíron daquel porto o máis rápido posible. Esa noite houbo festa no barco. O capitán non puido evitar sentirse feliz.
Tiña o seu plan trazado. Farían outra escala rápida en Tunisia, e a altura de Sicilia acercaríanse a unha praia para que a nado puidesen alcanzar a costa e así poder empezar unha nova vida en Europa. Contoullo á tripulación e todos estiveron de acordo. Chegaron á altura de Sicilia ao anoitecer. O mar estaba en calma e os tres polisóns estaban moi nerviosos. Por fin terían a súa oportunidade. A tripulación lle tiña preparado unha sorpresa, pois lle tiñan preparados uns paquetes con comida e algo de diñeiro. Quedáronse ata comprobar que alcanzaban terra.
Agora podédesme crer ou non. Pero e vos direi que o meu avó aínda sinte medo ao relatarme esta historia. Era un secreto gardado por un antigo capitán que agora é o meu querido avó.
Dous Premios especiais:
* A Papirus, a mascota do CEIP A Pedra de Bueu.
* Premio ao Colexio máis participativo: CEIP A Pedra de Bueu.
Se queredes ler todos os contos premiados preme aquí.
Se queredes máis información sobre este concurso entrade na páxina de BueuINforma.
Aquí vos deixamos unhas fotos da entrega de premios e da gravación que posteriormente fixeron as cámaras da televisión na nosa biblioteca.
ABRAHAM CARREIRO
I CORRELINGUA EN BUEU
Os nenos, nenas e profes do Ceip A Pedra preparamos as nosas camisetas brancas para a ocasión escribindo o nome do cole pola parte de atras.
Sobre as 10.30 chegaron os autobuses e as 11.00 comenzou a marcha polas rúas do pobo. Os maiores abrían o camiño cunha pancarta co nome do cole e o lema elexido para a ocasión "Galego, a forza do noso amor". Despois de percorrer as rúas durante case unha hora, rematamos no parque coa actuación do grupo Mamá Cabra sobre as 12.00 da mañá.
Os nenos/as fartaronse de bailar e para soportar a intensa calor que facía tiveron que se refrescar cun pouco de auga. Aquí podedes ver unha selección de imaxes que reflexan como se viviu o evento.







